Hawking (Eddie Redmayne) jest świetnie zapowiadającym się doktorantem fizyki na Oxfordzie, kiedy poznaje Jane (Felicity Jones), studiującą średniowieczną poezję hiszpańską. Zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia, a ich związek rozkwita nawet pomimo wieści o strasznej chorobie. Para decyduje się na ślub i posiadanie dzieci na przekór diagnozom lekarskim, dającym Hawkingowi co najwyżej dwa lata życia. Dzięki heroicznemu wręcz poświeceniu żony, fizykowi udaj się nie tylko przeżyć kolejne cztery dekady, ale też doczekać narodzin trójki dzieci i odnieść spektakularny sukces w nauce o naturze kosmosu.

 

„Teoria wszystkiego” to hołd oddany wielkiemu umysłowi, ale też wzruszająca historia miłosna dwojga ludzi porozumiewających się niemal bez słów (co z czasem stało się koniecznością ze względu na postępujący paraliż ciała Hawkinga). Fabuła obfituje także w wiele trudniejszych momentów. Choroba jest dla całej rodziny Hawkingów ciężkim i wymagającym wielu poświeceń doświadczeniem i choć małżonkowie z czasem znajdują sobie innych partnerów, ich miłość i szacunek do siebie wcale nie wygasają.

 

Prawdziwą sensacją tego filmu nie jest jednak sama fabuła (losy naukowca były nam już wcześniej znane), a wspaniała rola Redmayna, który z niesamowitym talentem i wyczuciem wcielił się w podupadającego na zdrowiu fizyka. Jego filmowa transformacja robi naprawdę wielkie wrażenie, choć i gra wcielającej się w panią Hawking pięknej Felicity Jones może pozytywnie zaskakiwać. Jestem pewna, że „Teoria wszystkiego” doczeka się w tym roku przynajmniej jednej złotej statuetki.

 

Więcej recenzji na www.szczere-recenzje.pl